PROLOG

Musiałem wrócić na szczyt, żeby skończyć album Gorszy czy lepszy niż na pierwszym legalu? Kto mi inny da odpowiedź? Chyba tylko Pan Bóg Słucham tylko Go i może czasem mamy, może czasem fanów "Może czasem", no bo serca głos ciągle w środku krzyczy Chociaż to najbardziej hejtowany projekt w kraju Ja to ten domowy kot, co uciekł do dziczy Bo głaskali go pod włos od dzieciństwa w raju, wow Byłem na haju cały rok, chociaż chciałem detoksu To jest mój lifestyle, to jest mój kostium Czuję pusty się na trzeźwo w środku, tak samo na zewnątrz Czuję przez to rano się jak potwór, co najwyżej średnio Serio, wolę zryte, że mam podsłuch i to nie mefedron Tak, mordo, to już drugie intro, mam też stronę ciemną Pozdro sześćset, zmieniam z każdą pełnią się, nie mówię: "Damon" Ej, dziwko, pora podbić świat, wciąż nie jest za późno Chciałem wam wszystko oddać już tyle razy Przysięgam to on God, już nie chcę sławy Tylko sobą pozostać — jak mogę to zrobić? Spełniać oczekiwania i wolałbym się— Kie-kie-kiedyś nie byłem tak durny — piłem kakao z Biblią Usypiałem pod poduszką, wstawałem, jak się robiło widno Teraz wstaję, jak się robi ciemno — wyglądam jak widmo Muzyka jest moją religią i jest moją dziwką Wszystko mi daje, kiedy chcę, jeśli dam w zamian real talk Suka jest zimna tak jak Irkuck, czuję się jak Kirkor Chociaż mi daje comfort zone, czasem sypiam z inną Choć mam codziennie Nowy Rok, to bądź moją Wigilią Huh, huh, huh, huh, huh, huh, huh Go Huh, huh, huh, huh, huh, huh, huh Dla mnie cały polski rap to pierdolenie o Szopenie Piszę dziewiątego maja to, do zoba na scenie Oni myślą, że opóźniam drop, bo na chacie się lenię Nie, nie jestem polskim Cartim, nie, nie jestem Eminemem Jestem sobą, ale nie wiem, co to znaczy Jeszcze zmienię się sto razy, zanim zdążysz to przesłuchać na CD Nie ma tego w Empiku, preorder też mnie jebie No i każdy inny order, od kiedy wierzę w siebie Nie potrzebuję, żebyś klepał mnie po plecach Czy ja się, kurwa, krztuszę? Robię wszystko to, co chcę, od kiedy nic nie muszę Oni, żeby przejść ten etap, to musieliby sprzedać duszę Albo za marne grosze dupę, zaraz się uduszę — z beki Nie wchodzi się trzy razy do tej samej rzeki — ponoć Hah, to potrzymaj mi leki, właśnie piszę trzeci prolog-prolog-prolog Żyję z pasji, robię sidequesty Moje nadgarstki puste — nie Rolexy Nie chcę się martwić o to, że zgubię coś dziś Więc wychodzę sam na miasto, bez pieniędzy i bez telefonu Wierz mi, że nie wrócę, nawet jeśli będziesz bardzo tęsknić Muszę się przewietrzyć, baby Żeby nie przekazać Ci w całości tej energii Która mnie zabije zaraz, jak nie zrobię przerwy na moment Ale znów poza domem, bez snu Niedostępny abonent, bez słów Rozumiałem się z Tobą, ale cóż