RATUNKU!

Ratunku! Ratunku! Na pomoc ginącej miłości! Ratunku! Nasza miłość to wymysł mej jaźni (whoa), nasza miłość to glitch w wyobraźni (hoa) Tak się dzieje, gdy iskra ekstazy podlewa się winem co dnia (winem co dnia) Nasza miłość, mój prywatny fanfik (uh), te lamenty przelane w notatnik (uh) Się składają na antyporadnik, czytaj i nie bądź jak ja (Ratunku!) Nasza miłość nie nasza, lecz moja, moja miłość to słabość i bojaźń (uh) Moja miłość jak szkapa dla Trojan, skrywa morderstwo i wrzask (ha, ha, ha) Ale szkapa ta leży i kwiczy (ćśś), ale szkapa ta gnije w kostnicy (ćśś) (Na pomoc ginącej miłości!) Zdycha szkapa wśród wieńców i zniczy obok młodości mej kwiat (Ratunku!) Życie wśród ulic brudnych, znowu parada, dziś sukni ślubnych Plac Trzech Krzyży i młode pary, całe orszaki tych ludzi żmudnych Zobacz, jak gniją na schodach wianki (uh), przysięgi ślubne to kołysanki (Na pomoc ginącej miłości!) Słowa miłosne są narkotyczne, ja ich łaknąłem jak głodny junkie {Ratunku!} Nowe billboardy, nowe banki, nowi idole, nowe fanki Nowe przeboje, stare sample, nowe TikToki, nowe dramki Stare tramwaje i przystanki, te same trasy, nowe Grand Prix Nowe latarnie, światła, miasta, dziś jak pod dachem korporacji krzyczą: "Ratunku!" Nie mam domu, nie mam gruntu, nie mam ziemi, nie mam pensji, nie mam euro, nie mam funtów Nie mam cienia już nadziei, kiedy krzyczę wśród nicości: "Na pomoc ginącej miłości! Ratunku!" Nie ma Boga, nie ma cudów, nie ma Ciebie, nie ma Piotra, nie ma śpiewu, nie ma chórków Nie mam cienia już nadziei, kiedy krzyczę wśród nicości: "Na pomoc ginącej miłości!" Co z tego, że wszystko jest kłamstwem? (Co z tego?) Co z tego, że maskę mam Piotra? (Co z tego?) Istotne, że los dał nam szansę, by wreszcie na nowo się poznać (uh-huh) Pochłaniasz mnie swoją osobą, jak woda połyka tabletkę Więc czemu nie poznaję w Tobie już (uh-huh, uh) dziewczyny spotkanej w aptece? Huh? Pomaga w gadaniu mi AI (uh), bo, w sumie, sam nie wiem, co pisać Algorytm się spisał na medal, ty mówisz, że czytam Ci w myślach (nice) Co z tego, że wszystko jest kłamstwem? (Co z tego?) Co z tego, że udaję Piotra? (Co z tego?) (Na pomoc ginącej miłości!) Gdy idzie mi to jak po maśle, aż piszesz, że chcesz się spotkać (i mnie) (Ratunku!) Wzywasz do Koloseum, wstyd we mnie rośnie jak cholesterol Ile już razy miałem koszmary, że Ci w kościele podnoszę welon Widzę, że w oczach masz morze żalu, bo nie odstanie się, co się stało Nadchodzi pora, by się pożegnać, czerwony kaptur na głowę nałóż i krzycz: "Ratunku!" Haaaah! Ratunku! Nie mam domu, nie mam gruntu, nie mam ziemi, nie mam pensji, nie mam euro, nie mam funtów Nie mam cienia już nadziei, kiedy krzyczę wśród nicości: "Na pomoc ginącej miłości! Ratunku!" Nie ma Boga, nie ma cudów, nie ma Ciebie, nie ma Piotra, nie ma śpiewu, nie ma chórków Nie mam cienia już nadziei, kiedy krzyczę wśród nicości: "Na pomoc ginącej miłości! Ratunku!" Warszawa noc, to miasto przygniata Czemu ciągle ją pamiętam, kiedy minęła już dekada? Przybywa lat nam, latarnie gasną, znów tu siedzę Jestem sam pod ciemną gwiazdą Ten dzień pamiętam, myślami wracam lat paręnaście Cofam się do 2k12, barman, uzupełnij lampkę Nastała pora, gdy się każdy problem staje ważny Jest pierwsza w nocy, latarnie wszędzie dawno zgasły Wyprasza gości lokal, życie chce śpiewać nowe baśnie Drogi słuchaczu, wiedz, że— on, to mój stary stalker Pan Anonim nie poznaje twarzy w lustrze Kiedy blakną gwiazdy, wżera w duszę się i puchnie To ona? To ona, WWA, cała historia miała ledwie tydzień temu start