TER

Gün doğmadan mağlup olduk hayallere; bırak, öylece kalsın umutlar Kaybedecek çok bi' şeyim yokken elinden geleni ardına koyma Üstüme üstüme geliyo' dört duvar, beni korkutmaz bu oyunlar Gün gelecek devran dönecek, küllerinden doğacak umutlar Ben vazgeçtim diye sarf ettiğiniz o cümleleri duyar gibiyim ufaktan Bu yolun sonu uçurum dostum, çoğunuzun gemisi batıyo' ufukta Hani, ner'de umutlar? Hangi kadehten sonra hayat var? (mtmami1) Aç gözlerini, bugün ölmediğine sevinen insan var Kalk, bi' gün anlayacaklar; boş yere kimseyi kırmadık Bu gece işlediğin her cinayeti üstlen, yok yere kimseye kıymadık Adına "sevda" dediğine sokakta düştüm, kimseye boynumu kırmadım Hasmımdan çok dostumdan yandım, kimsenin ahını almadım Gel, bizi kimseler anlamayacaksa uğruna yanmaz sigaram Kimin tezgahına düşmüşüz de medet umar olmuşuz bu hayattan? Kimi kurulmuş köşeye, aklını kemirir; bunların hepsi bi' arafta Kimi sökmüş, koparmış, almış hakkını; her hâlükârda herkes yolunda Kimi dalmış rüyalara, bi' nevi dertten yanarken sokağı kaybetmişler Her tarafta takım elbiseli ve çeyrek yürekli insanlar yekten Düşmüş mahallem, her yanı namus kokan sokakları kirletmişler Neleri gasp etmişler, kimleri kimleri katletmişler Uyan artık, devir değişti; dünkü çocuklar çoktan pişti Ayıkmış her şey zamanı bekler, boynuz kulağını çoktan geçti Sanmayın sustu, mevzu değişti; herkes tarafını seçti (mtmami1) Sana göre basitti sokağa tutunmak, kimileri bu yolda serden geçti