Terma

Νύχτα κενή Θησείο Γκάζι Νύχτα αφιλόξενη σου μοιάζει Σε έρημα σπίτια και κολώνες Οι διαλυμένες μας εικόνες Στα νοερά σε ανακρίνω Τη μοναξιά μου όλη πίνω Και σαν καβγάς σε καφενείο Μες στο μυαλό μου παίζουν δυό φωνές Κι ανοίγω τέρμα τη φωνή που λέει τέρμα Την άλλη που σε νοσταλγεί την πλήρωσα με αίμα Τη θύμησή σου εγκαταλείπω Αφού το ίδιο δε σου λείπω Κι ανοίγω τέρμα τη φωνή που λέει τέρμα Την άλλη που σε νοσταλγεί την πλήρωσα με αίμα Κι αν το παράπονο με πάει Δε στη χρωστάω τέτοια χάρη Λευκό χαρτί σε ρίχνω πια στου αναπτήρα τη φωτιά Κόντρα καιρό στην ανηφόρα Εσύ στα απορριμματοφόρα Μαζί με τ' άλλα τα σκουπίδια Χωρίς αρώματα στολίδια Mε τ' αύριο σβησμένο φάρο Σαν το βρεγμένο μου τσιγάρο Θα περισώσω το αντίο Και μια θα ακούω από τις δυό φωνές Κι ανοίγω τέρμα τη φωνή που λέει τέρμα Την άλλη που σε νοσταλγεί την πλήρωσα με αίμα Τη θύμησή σου εγκαταλείπω Αφού το ίδιο δε σου λείπω Κι ανοίγω τέρμα τη φωνή που λέει τέρμα Την άλλη που σε νοσταλγεί την πλήρωσα με αίμα Κι αν το παράπονο με πάει Δε στη χρωστάω τέτοια χάρη Λευκό χαρτί σε ρίχνω πια στου αναπτήρα τη φωτιά Κι ανοίγω τέρμα τη φωνή που λέει τέρμα Την άλλη που σε νοσταλγεί την πλήρωσα με αίμα Τη θύμησή σου εγκαταλείπω Αφού το ίδιο δε σου λείπω Κι ανοίγω τέρμα τη φωνή που λέει τέρμα Την άλλη που σε νοσταλγεί την πλήρωσα με αίμα Κι αν το παράπονο με πάει Δε στη χρωστάω τέτοια χάρη Λευκό χαρτί σε ρίχνω πια στου αναπτήρα τη φωτιά